Kind Of Blue heeft jazz vermoord

Tot zover de cursus “hoe registreer je een muzikaal optreden met camera’s”. In 2009 was het exact 50 jaar geleden dat de jazzplaat Kind Of Blue van Miles Davis werd uitgebracht. Hans Dulfer mocht in De Wereld Draait Door vertellen waarom hij het een overschatte plaat vindt. Hij vindt ook dat jazz dood is. Daar ben ik het deels mee eens. Het aantal liefhebbers is in ieder geval flink afgenomen. Van muziek in hokjes stoppen ben ik geen voorstander. Mijn ideale muziekwinkel heeft alle stijlen door elkaar alfabetisch gerangschikt. Om muziek te omschrijven echter, ontkom je er vaak niet aan. Zoals ik eerder blogde was bebop jazz een genre waarbij over ieder akkoord een gebroken akkoord gespeeld moest worden. Daarbinnen bestond nog wel artistieke vrijheid, maar die was zeer beperkt. Kind Of Blue rekende daarmee af. Miles Davis had zich in de bebop bewezen als een onnavolgbaar en charismatisch trompettist. Door zijn zijn status sindsdien werkten nieuwe talenten graag met hem samen. Miles liet zich door hen inspireren. Dat is wat hem zo bijzonder maakte. Ik kan geen muzikanten bedenken die zich zo continu zijn blijven vernieuwen en die zo volledig open stonden voor nieuwe ontwikkelingen. De nieuwe muzikanten drukten vaak de zwaarste stempel op de albums van Miles Davis. Toch werden albums altijd onder zijn naam uitgebracht. Dat is logisch uit commercieel perspectief maar je kunt je ook voorstellen dat zijn ego een rol heeft gespeeld. Hij was niet vies van een lijntje cocaïne en het is bekend wat dat met je ego doet. Zo zijn er minstens tien baanbrekende platen die op zijn naam staan. Kind Of Blue werd opgenomen met: Miles Davis (trompet), Julian “Cannonball” Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Bill Evans (piano), Wynton Kelly (piano), Paul Chambers (bas) en James Cobb (drums). Bill Evans is een te jong gestorven pianist. Wat hem wezenlijk onderscheidt van vrijwel alle andere pianisten is dat hij binnen een akkoord bepaalde noten kon accentueren door deze harder aan te slaan. Bill Evans is één van de meest romantische en invloedrijke pianisten in de jazz. Hij had in 1958 de klassieker uitgebracht: Everybody Digs Bill Evans. Dezelfde klanken zijn te horen op Kind Of Blue. Kind Of Blue is wat mij betreft dan ook een Bill Evans plaat en wat Wynton Kelly op dat album doet laat zich raden. Het heeft mij in ieder geval gesterkt in de theorie dat het ego van Miles een rol speelde. Nou was Bill Evans een heroïneliefhebber dus het kan ook zo zijn dat hij er zo nu en dan gewoon af lag en dat in Kelly een vervanger gevonden werd. Miles Davis wist wat hij wilde en was niet op zijn mondje gevallen. Hij was eigenlijk de Johan Cruijf van de jazz. Vreemd genoeg was hij als muzikant erg bescheiden. Hij was na de bebop erg spaarzaam met zijn noten, maar voorzag deze van alle mogelijke zeggingskracht. John Coltrane was als persoon en als muzikant de tegenpool van Miles Davis. Hij gebruikte weinig woorden en veel noten. Hij was erg religieus en ook aan de heroïne. Spiritueler kon bijna niet. Het typische voor de modale jazz, waarbij met toonladders geïmproviseerd wordt in plaats van met gebroken akkoorden was aan hem wel besteed. Kerktoonladders werden praktisch voor het eerst gebruikt in de jazz. Zo kon Coltrane vrijuit improviseren en zijn spiritualiteit de vrije loop laten. Miles Davis zei over zijn solo’s dat hij altijd terugviel op de blues, als hij verdwaald was. Toch heb ik hem nooit op een bluesladder kunnen betrappen, ik denk ook niet dat hij ooit verdwaalde. Wel denk ik dat hij Cannonball die zelfde functie toedichtte op Kind Of Blue. Naast het zweverige van Coltrane en Bill Evans zorgt het bluesgeluid van Canonball voor een gevoel van “thuiskomen”. Jazz was het genre dat zich altijd vernieuwde. Na bebop, freejazz en Kind Of Blue was eigenlijk alles wel gedaan binnen het huidige toonsysteem en viel er niet veel meer te vernieuwen. In die zin is jazz inderdaad dood. Desalniettemin zijn er sindsdien nog honderden fantastische platen uitgebracht. Neem bijvoorbeeld die liveplaat van James Carter van vorig jaar. Kind of Blue heb ik nu vijftien jaar in huis en een paar honderd keer gedraaid. Hij verveelt nooit. Het is een musthave in ieder platencollectie, wat Hans Dulfer daar ook over mag beweren.

Een Reactie op “Kind Of Blue heeft jazz vermoord

  1. Hans Dulfer? heeft die iets interessants gedaan, behalve na jaren ‘een grote hollandse bek open trekken’ mooie plaatjes draaien in een nederlands radioprogramma?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s