Tagarchief: akkoorden

Alle akkoorden op gitaar

Er bestaan een paar duizend akkoorden op gitaar, die ga ik hier niet allemaal laten zien want dan raakt internet verstopt. Je hebt gezien dat we een octaaf in 12 noten opgedeeld hebben, zo kun je alle noten op je gitaar benoemen. Je telt gewoon door vanaf de open snaar. Een octaaf bestaat altijd uit de noten C, C#, D, D#, E, F, F#, G, G#, A, B en je bent weer bij C.

Je hebt hier de akkoorden voor beginners gezien, die kun je gewoon opschuiven. Als we uitgaan van de akkoorden A en E ontstaan deze barré-akkoorden, waarbij je je wijsvinger plat legt en er aan de achterkant van je hals stevig je duim tegenaan knijpt.

Je zoekt dus de grondtoon van het gewenste akkoord op op de E- of A-snaar en daar speel je je barré-akkoord. Zo kun je ook E7, Emin, A7 en Amin met een barrégreep spelen en opschuiven. Dat is in het begin even doorbijten want je spieren moeten getraind worden. Na een paar weken zul je niet begrijpen dat je er ooit moeite mee had.

Is het te zwaar, dan kun je ook je vingerzetting zo veranderen dat je alleen de bovenste 3 snaren bespeelt.  Ook al sla je met een normaal E akkoord 6 snaren aan, je speelt maar 3 noten: E – G# -B. Als je alleen de bovenste drie snaren aanslaat, speel je die noten ook. Als je met een bassist speelt is dat zelfs gebruikelijk.

Zo kun je ook het D-akkoord opschuiven en sla je in hogere posities de D-snaar niet aan. Het C7-akkoord kun je ook mooi opschuiven, alleen sla je in hogere posities zowel de onderste als de bovenste snaar niet aan.

Probeer altijd akkoorden te zoeken die dicht bij elkaar liggen. Dat klinkt het mooist, akkoorden kunnen dan versmelten in elkaar en je hoeft geen rare sprongen te maken. Als je vastloopt in de theorie dan kan deze site je misschien helpen bij het vinden van akkoorden.

In rock worden vaak power-akkoorden gebruikt, je speelt dan alleen de laagste drie snaren (in toonhoogte) van het E- en A-akkoord. Die kun je ook gewoon opschuiven. Als je alleen de laagste drie snaren speelt is een barré niet nodig.

Waarom akkoorden klinken zoals ze klinken

  1. Haal diep adem
  2. Zing luid en duidelijk “ie”, misschien hoor je al een hoog geluid in je keel
  3. laat de “ie” heel langzaam afbuigen naar “u”, het geluid in je keel wordt lager
  4. laat de “u” wederom langzaam afbuigen naar “oe”, het geluid in je keel wordt nog lager

De geluiden in je keel zijn boventonen. Wat nu volgt is wat theoretisch. Niet noodzakelijk maar wel handig om wat meer van muziek te begrijpen. Je dacht misschien altijd dat je 1 toon voortbracht en hoorde bij het praten, maar dat blijken er dus minstens 2.

In een grondtoon zitten vrijwel altijd meerdere boventonen. Dit werd ontdekt door niemand minder dan Pythagoras. Het heeft zo’n 1000 jaar geduurd, namelijk tot en met J.S. Bach, voordat in de muziek van deze fantastische ontdekking optimaal gebruik werd gemaakt.

Bach heeft dat niet allemaal zelf ontdekt, de studie heeft zo’n 1000 jaar geduurd en daar kon hij de vruchten van plukken. Als je een grondtoon zo harmonieus mogelijk wilt combineren met een andere toon, ligt het gewoon voor de hand als andere toon er 1 te kiezen uit de boventonenreeks van de grondtoon.

Pythagoras had dat in feite al ontdekt bij het bespelen van de knieviool, wat hij goed scheen te kunnen. Hij ontdekte dat, door een gespannen snaar op verschillende punten af te klemmen, “mooie” getalsverhoudingen iets harmonisch opleveren. Wanneer je een snaar aanstrijkt en daarna de snaar halveert hoor je twee tonen die heel goed samen klinken. Wij zeggen nu dat deze tonen een octaaf verschillen[1]. De lengteverhouding 2:3 geeft een kwint[2], 3:4 geeft een kwart[3].

[1] Een octaaf gaat bijvoorbeeld van C naar C

[2] Een kwint gaat bijvoorbeeld van C naar G

[3] Een kwart gaat bijvoorbeeld van C naar F

Probeer deze noten eens tegelijk te spelen op gitaar of piano en hoor zelf hoe harmonieus deze combinaties klinken.

Zo kun je alle afstanden tussen twee noten benoemen met intervallen

Op boventonen kun je veel dieper ingaan, er worden nog altijd hele studies van gemaakt. Ik doe dat niet. De westerse muziek heeft zich zo geëvolueerd dat akkoorden worden geformeerd door een opstapeling van tertsen. 2 noten zijn een interval, 3 of meer noten zijn een akkoord.

Een opstapeling van 3 noten (2 tertsen) is een drieklank, van 4 een vierklank. Vierklanken klinken al jazzy, terwijl jazzmuzikanten meestal vijfklanken spelen. Zo kun je zeker met een piano nog wel even doorgaan.

De terts (ten opzichte van de grondtoon) is de belangrijkste noot van een akkoord. Deze bepaalt of een akkoord opgewekt (majeur) of triest (mineur) klinkt. Speel maar eens de intervallen C-E en daarna C-Eb.

Of speel de akkoorden A-C#-E en A-C-E, oftewel A en Amin uit het akkoordenschema onderaan deze pagina. Amin staat natuurlijk voor A mineur en wordt ook wel  aangeduid met A_.

Met een gitaar aan de slag

Nu je een gitaar hebt wil je natuurlijk aan de slag. Eigenlijk moet een gitaar eerst gestemd worden voordat je gaat spelen. Maar als het goed is heeft de gitaarwinkel dat al gedaan en stemmen door een beginner levert meestal geen verbetering op. Stemmen bespreek ik in de volgende post. Gitaristen wordt altijd aanbevolen te beginnen met akkoorden. Dat zal ik ook doen, maar ik zal al snel wat toonladders met improvisatietips posten ter verhoging van het speelplezier.

In navolging van dit eerder besproken boek zal ik beginnen met 15 akkoorden voor beginners. Als je die beheerst zul je met behulp van een capo vrijwel alle popliedjes al kunnen spelen. Daarmee bedoel ik dat je de begeleiding zal kunnen spelen, dus begin maar vast met zingen. Je hebt wel wat theoretische kennis nodig om te weten hoe je de capo moet gebruiken, daar zal ik later verder over uitweiden.

Alles dat nu volgt geldt voor rechtshandigen, linkshandigen doen het tegenovergestelde. Leg je gitaar zo over je dijbeen dat hij in evenwicht is en je hem niet of nauwelijks met je handen of armen in balans hoeft te houden. Dat kan op de klassieke manier, op het linkerdijbeen, met voetsteun. Of op de andere dij, zoals veel pop- en jazzmuzikanten dat doen.

Zelf zit ik het liefst zo, niet alleen omdat ik flamenco speel, maar omdat de gitaar zo voor mij het meest in evenwicht is. Ik klem de gitaar min of meer tussen mijn dijbeen en mijn borst, laat mijn rechterbovenarm er losjes op rusten en heb zo mijn handen volledig vrij om te spelen. Binnen deze 3 houdingen worden veel varianten gehanteerd. Kijk welke voor jou het meest comfortabel is.

Wat je linkerhand betreft:

Probeer je vingers zo loodrecht mogelijk op de hals te plaatsen. Je vingers staan dus idealiter in een hoek van 90 graden op de hals en liggen er niet plat op.

Plaats je duim altijd precies tegenover je middelvinger en knijp je duim, met de hals ertussen, tegen je middelvinger aan.

Dat Jimi Hendrix zijn duim gebruikte om snaren te “fretten”, oftewel in te drukken, moet je vergeten. Techniek was zeker niet zijn sterkste punt. Je duim hoort nooit boven de hals uit te komen.

Wat je rechterhand betreft:

Je kunt;

- met je duim neer- en opwaarts spelen.

- een slagbeweging maken vanuit je pols waarbij je de snaren neerwaarts met één of meerdere vingers raakt en opwaarts met je duim.

- een plectrum gebruiken.

Als je daar niet uit kan kiezen adviseer ik te beginnen met alleen je duim. Dat geeft het mooiste geluid en je kunt er legendarisch mee worden.

Naar een plectrum gaat mijn voorkeur niet uit, maar het grote merendeel van de elektrische gitaristen gebruikt er wel één. Ik ga hier uitgebreid op de rechterhand technieken in. Om te beginnen adviseer ik alleen: Wees aardig voor de snaren, maak een soepele aaibeweging en probeer alle snaren even hard aan te slaan. “Aai” de snaren naar beneden en omhoog en probeer beide “aanslagen” hetzelfde te laten klinken.

Dan nu de akkoorden:

hier de handige PDF’s deel 1 en deel 2 (rechtermuisknop, opslaan als).

Rood kruis = niet aanslaan

1 = wijsinger

2 = middelvinger

3 = ringvinger

4 = pink
 

Gitaar akkoorden 1